Στην Μαρίνα το πόνυ της Αλάνας
Ήταν 1η Νοεμβρίου και Όπως κάθε μέρα και λόγο ημέρας Σαββάτου που η Αλάνα βάζει τα καλά της και περιμένει με ανυπομονησία τους μικρούς της φίλους, ξεκίνησα νωρίς με την αυγή για το τάισμα των αλόγων και των υπολοίπων ζώων της φάρμας και το καθάρισμα των στάβλων.
Η πρώτη μου σκέψη πάντα να φωνάξω στο Μαρινάκι να τη δω ότι ακόμη μία μέρα είναι εδώ .
Από την πρώτη ματιά βλέπω την Μαρίνα ξαπλωμένη κάτω και εκεί που τρέχω να δω τη συμβαίνει μου χλιμιντρίζει αλλά ενώ κάνει προσπάθεια να σηκωθεί αυτό είναι αδύνατο.
Μαζί με την Άννα και την Αγγελική καταβάλουμε με όση δύναμη έχουμε να την ανασηκώσουμε.
Προσπαθεί και η ίδια με όσο κουράγιο έχει να σηκωθεί.
Δεν φαίνεται καλά δείχνει να δυσκολεύεται να αναπνεύσει και να καταρρέει.
Τότε αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι μάλλον έχει έρθει η ώρα του αποχωρισμού.
Αρχίσαμε τα τηλέφωνα στην κτηνίατρο και όπου γνωρίζαμε για να δούμε μήπως μπορούμε να την προσφέρουμε κάτι.
Η Μαρίνα λόγο ηλικίας δεν μπορεί αλλά έχει πείσμα και προσπαθεί.
Ελπίζουμε ότι θα γίνει κάτι ……..
Αλλά αυτή η ηλικία…..
Η Μαρίνα πήρε αγάπη και έδωσε χαρά
Πεισματάρα και ατίθαση και πονηρή
Αλλά όμορφη με μακριά ξανθιά χαίτη
Όσο μπόι της έλειπε τόσο σκανταλιάρα
Τι να πρωτοθυμηθώ….
Την φορά που το έσκασε από το σπιτάκι της βγήκε βόλτα στο χωράφι και έφαγε όλα τα κηπευτικά.
Μαρούλια, καρότα, λάχανα, μπατζάρια που τόσο καμάρωνε η Άννα που είχαν μεγαλώσει τα φυτά της.
Η κυρία είχε κάνει τη νύχτα την σκανταλιά.
Την ώρα που όλη πήγαιναν για ‘ύπνο η Μαρίνα ξεκινούσε τα σουλάτσα.
Ή την φορά που την είχαμε αφήσει να βόσκει όσο κάναμε δουλείες στη φάρμα και αυτή ξέφυγε από την προσοχή μας μπήκε στην αποθήκη, έριξε κάτω το βαρέλι και έφαγε όλη την τροφή και εμείς με το φόβο μην πάθει κάτι από το πολύ φαγητό.
Ακόμη εκείνη τη φορά που ήταν περασμένα μεσάνυχτα και η Μαρίνα ξεπόρτισε. Βλέπεις δεν της έφτανε τόσο χωράφι , ήθελε να βγει βόλτα στο δρόμο να φάι από τα αγαπημένα της δεντράκια…..
Νυχτιάτικα αναστάτωση …Μια παρέα παιδιών που την είδαν την χάιδευαν και μας πήραν τηλέφωνο να πα΄με να την βάλουμε μέσα.
Αχ Μαρινάκι μας λείπεις πολύ
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα διηγούμαι της ιστορίες σου στους μικρούς μας φίλους ,άλλωστε όπου βρισκόμουν με μικρά παιδιά τους έλεγα τις σκανταλιές σου και μου ζητούσαν ακόμη μία ιστορία από τις περιπέτειες σου.
